นี่เป็น Journal ที่เขียนเอาไว้เมื่อ 1 ปีก่อน
เนื่องจากช่วงนั้นอยู่ที่เมือง คอมบาโต(อินเดีย)

ด้วยกันชักนำของ นายหน้าคนหนึ่ง
เลยอยากจะฝากไว้เป็นอุทาหรณ์เผื่อน้องๆพี่ๆคุณๆ คนไหน
จะมาศึกษาต่อที่ประเทศอินเดีย (หรือประเทศใดๆก็ตาม)

จะฝากไว้ว่า ควรศึกษา ข้อมูลให้ดีก่อนการตัดสินใจ

มาถึงตรงนี้ ได้รู้ว่าการที่เรามาที่ี่นี้ ได้บทเรียนอะไรมาบ้างใน 1 ปี




ไม่เคยคิดเลยว่า จะต้องไปเรียนที่อินเดีย ตลอดชีวิตที่ผ่านมา

ได้ไปติดต่อวันแรกก็หวั่นๆเหมือนกันหล่ะ ก็ไปหานายหน้า

เพื่อไปปรึกษาเรื่องสถานที่เรียน เค้าก็ให้ข้อมูลมา เยอะเหมือนกัน

เค้าก็เลือกให้ที่นึงเพราะตรงกับ สายที่เราจะต่อ ให้ดูภาพ

ให้ website และติดต่อ ผอให้เลย



ภาพที่ดูใน website ก็โอเค หอดูดี ทุกอย่างโอเค ฟังจากปากของนายหน้า ว่าดี

ผอ college ลงทุนมาหาที่ไทย เราก็โอเค เค้ารับเราดี

ค่าเทอมก็ถูก ใจเราให้เลย 70/100 คะแนน รับไหว

เข้าใจว่าที่นั้น ไม่มีนักศึกษาต่างชาติ เราเป็น ต่างชาติพวกแรก

แต่เค้าก็บอกไม่ต้องกังวล เพราะที่นั้น พูด ภาษา อังกฤษเป็นหลัก

เมืองก็ดีน่ะ ธรรมชาติ มีต้มไม้แซมเมือง ก็โอเค (วาชิ รักธรรมชาติ อยู่แล้ว ^^)

ได้ยินดังนั้นก็ Happy เลย ถามเค้าเรื่องสภาพอากาศ เป็นยังไงบ้าง

เค้าบอกพอๆกับไทย ร้อน บ้าง (อันนี้เราก็ check ทางเน็ตดูแล้วก็จริงพอๆกะไทย

ซึ่งก็โอเคอ้ะ) รับได้หมด เบ็ดเสร็จ แล้ว เสียค่านายหน้า 6หมื่น และ ค่าเทอม เทอมแรก

ในการจองชื่อใน college.


วันเดินทาง

เล่าถึงตอนนี้ก็ขอขอบคุณเพื่อนที่มาส่งผมด้วยน่ะฮะ ทำให้ การเดินทางไปอินเดียครั้งแรกครั้งนี้ี้

สนุกสนานก่อนลาไปอินเดีย ^^

ถึงสนามบิน นายหน้าบอกจะไม่ไปส่ง(?) เพราะพ่อเพื่อนที่ไปด้วยคนนึงจะไปด้วย

ก็เลยฝากธุระให้เค้า ถึงตรงนี้ขอขอบคุณ คุณลุง ด้วยครับ

เครื่องที่ิขึ้นนั้น ลง ที่ Bangalore ที่อยู๋รัฐ Kanataka ก่อน

แล้วบินต่อ ไป Coimbatore ที่อยู่รัฐ Tamil nadu

ถึง บังกะลอ ครั้งแรก รู้สึกชอบแหะ หนาวมากกก

อากาศก็โอเค มีคนต่างชาติประปราย โอ้ว อินเดีย แหล่มเลยๆๆๆ

แล้วคิดเลยว่า คอมบาโต ห่างจากบังกะลอ 300 โล

ก็คงโอเคหละ ร้อนก็คงไม่น่าจะมากกว่าที่นี้ เพราะได้ยินและเช็คมาว่า

ร้อนพอๆกะที่ไทย


เมื่อถึง คอมบาโต........

อะไรเนี้ยยยยย!!!!!!! เครื่องบิน พาผมมาผิดที่หรือเปล่า ต้นมะพร้าว

และดินแดง พามาเขมรหรือเนี้ยยย!! ร้อนแบบ ร้อนมากก
(ตอนแรกก็ทนไม่ค่อยได้เกือบ 35C ได้
ปัจจุบัน ชิวๆ มาก แดด แค่นี้)

หลังจากถึงคอมบาโตแล้วก็เดินทางไปดูมหาลัย ระหว่างทางไม่เห็นตึกสูงเลย เจอแต่กระท่อมบ้างละ เพิง บ้างหล่ะ

ทุ่งบ้างหล่ะ ต้นมะพร้าวนี้เจอทั้งเมือง

อะไรกันเนี้ยยย!!!

ไม่เห็นเหมือนที่ว่าเลย แต่ก็ยังทนไหว เพราะอย่างน้อยก็มี ที่กิน มีรถไว้เดินทาง

มาถึงมหาลัยครั้งแรก โอ้ว .......

ภาพที่เห็นในเว็ปกับสถานที่จริง มันต่างโดยสิ้นเชิง มีแพะ แกะ วิ่ง ข้างๆ มหาลัย อื่มธรรมชาติดี
หน้าประตูทางเข้า หลอกกันชัดๆ ในเว็ปนี้ ถ่ายแบบ ซูมเหมือนมันใหญ่มากกกกกก

ของจริงเหรอ ประตูทางเข้าติดกับ ที่ปั่นไฟ = =
และเล็กกว่าที่ขาดไว้ด้วย ส่วน สวนหย่อม ขนาดใหญ่ ของจริงเหรอ สวนหลังบ้านตูยังดูดีกว่าเล้ยยยย
รกมากกก งูเข้าไปนอนเป็นสิบๆ ได้เลย อะไรเนี้ยยยย
โรงอาหาร ที่กว้างขวาง สะอาดสะอ้าน ของจริงเหร้อ เขรอะ!! สกปรกมากก!!
โต๊ะไม่มีเช็ด เศษข่ง เศษข้าวไรเกลือน แล้วมันก็ไม่สนใจน่ะนั่งกิน หยั่งงั้นอ้ะ ทำไปได้ = =
หอพัก ไอหอพักนี้แค้นมาก สุด ในภาพ เป็นเตียง นุ่มๆ เก้าอี้โซฟา โต๊ะ ไม้เขียนหนังสือ มีม่านปิดแสงอาทิตย์ที่ สาดแสงสีส้มเข้ามาในห้อง

ของจริง คือ เตียงเหล็ก 2 ชั้น สีเขียว 2 เตียงอัดอยู่ในห้อง เก้าอี้พลาสติก 1 ตัว โต๊ะเหล็ก สีเขียว ตัวใหญ่ 1 ตัว มีพัดลมกลางห้อง
หน้าต่างเปิดโล่ง ยุงเข้ากระจาย เพราะอยู่ข้างป่ากล้วย = =

อะไรกันว่ะเนี้ย หลอกกู เต็มๆ!!

แต่จากที่ดู ห้อง ดูอะไร ต่างๆ ก็พบว่า อย่างอื่นทนได้ละ ยกเว้นอย่างเดียวคือหอ ที่พักซึ่งคือที่นอน ที่พัก
หลังจากนั้น ก็เดินไปห้องผอเลย ไปปรึกษาเรื่องนี้ ท่านก็บอกว่า หอใหม่ใกล้เสร็จแล้ว ให้อยู่ที่นี้ไปก่อน 2 อาทิตย์
(ขอเล่าข้ามตอน ปัจจุบัน ผ่านมาแล้ว จะปี ยังไม่เสร็จนะครับ !!)

ทนอยู่ไป อาทิตย์กว่าก็ต้องย้ายออกไปอยู๋กับรุ่นพี่คนไทยที่นั้น เนื่องจากว่า
น้ำ!! น้ำที่ใช้กิน ใช้อาบ นี้หล่ะครับ
ในน้ำมี แมลง ตัวเล็กๆ ว่ายเต็มไปหมด ตอนแรกไม่เอะใจอะไรเพราะคิดว่าเป็นฝุ่นเป็นทราย
แต่ที่ได้เจอเพราะว่า เปิดน้ำไว้ ทิ้งไว้แล้ว รอจะแปรงฟัน กำลังจะป้วนปากเท่านั้นหล่ะ
เห็นฝุ่นวิ่ง ได้ เห้ย!!
ลองสังเกตุดีๆ ก็เจอแมลงเป็นสิบเป็นร้อยเลยครับ = =

ก็ย้ายเลยไปอยู่บ้านหลังใหญ่ กัน 8 คน บ้านกว้างมากก ค่าเช่าเดือนละ 5000 ถือว่าถูกมาก บ้านกว้างมากก เดือนละ 5 พัน lol

หลังจากย้ายมาอยู่ ก็โอเคมาก ครับ สบาย อาหารการกินก็ทำเอง กัน แต่ละคนไม่กังวล เรื่องไม่สะอาด ที่นอนก็สบาย ซื้อฝูกมาปูนอน สบายกว่าเตียงเหล็กเยอะ หุหุ

จบเรื่องที่พัก อาศัยไปได้~~

การเรียน

ทำให้นึกถึงบรรยากาศ โรงเรียนชายแดน มาก ห้องมึดๆ คนในห้อง มึดๆ คนสอนก็มึดๆ
ห้องมีพัดลม ก็ไม่เปิด เพราะอ้างว่ากลัวนักเรียนสบายแล้วหลับไป โอ้ยย กูจะบ้า
เหม็นกันทั้งห้อง อับด้วย ร้อนตับจะแตก แล้วมันนั่งกันน่ะ อัดกัน สุด รักกันมาก
เก้าอี้ยาว 1 ตัวนั่งกัน 4 คนนั่งไปได้ไงว่ะ!!
= = ปัจจุบัน เก้าอี้ที่ผมนั่ง ก็กำชับ มันเลยว่า ตัวนี้นั่ง 2 ตัวพอ!! พูดมากตูจะหนีไปนั่งที่อื่น!!
ต้องตะวาดใส่ไม่งั้น มันจะไม่จำพวกบ้านี้.

เรียนการโรงแรม สิ่งที่เจอคือการโรงเตี้ยม โบราณมาก ห้องปฏิบัติการ ห้องรับแขก ห้องครัว สุดยอด
ห้องรับแขก ห้องนอนของแขกที่มาพัก สุดยอดมากกก นึกตามไปว่า โรงแรม ข้างทาง ที่ไม่ได้เน้นหรูหรา ราคาคืนละ 100 อ้ะ = =
ห้องครัว คุณเคยเห็นห้องครัวไหน ที่เครื่องของใช้ล้างแบบลวกๆแล้ววางเกะกะไหม?
แมงสาบ วิ่งกันทั่วครัวไปหมด ~ = =
อุบาตสิ้นดี

เพื่อนในห้อง(เพื่อนอินเดีย)
มันพูดอังกฤษกันงูปลากว่าคนไทยอีกครับ วันทั้งวันมันพูดแต่ภาษามัน ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจ
มันเห็นว่าผมพูดไม่ได้ มันก็ตีตัวออกห่าง มันจะมาหา ก็ต่อเมื่ออาจารย์สั่งการบ้าน หรือทำงาน มันจะมาเกาะแดกลูกเดียว = = เจริญมาก
ระดับมหาลัย วิ่งไล่เตะกัน เอากระดาษปาใส่กัน โอ้วว อะไรเนี้ย จบชมเรียน ต้องส่งเสียงโวยวาย ทุบโต๊ะ สนั่น = =

อาจารย์(อินเดีย)
อาจารย์ที่นี้ถือว่าดีมาก อังกฤษคล่อง มากก
แต่ขาดอย่างเดียวแกหัวโบราณไปหน่อย เท่านั้นเอง รู้แต่ในตำรา นอกโลกไปถึงไหน ยังไม่รู้เลย.

จบเรื่อง มหาลัยไป

มาต่อด้วย

ผู้คนในเมืองคอมบาโต

พวกคุณไม่เคยเห็นคนต่างชาติชาติหรือครับ
มองหน้า พวกผม(กู) หยั่งกับตัวประหลาด หลุดโลก ชี้มือชี้ไม้มา แล้ว ขำกัน อะไรว่ะ!!
จ้อง กันแบบว่า แปลกประหลาดมาก จากสายตามันบ่งบอกได้เลยว่าทำไม : ทำไมมันไม่ดำ ทำไมมันใส่กางเกงขาแดป ทำไมผมยาว ทำไมไม่มีหนวด = =
เอ่อ โลกเค้าไปไหนกันแล้วครับพวกมึง......

เลยคิดเลยว่าตัวเองต้องอยู่ที่นี้อีก 3 ปี กับที่แบบนี้ หรือ??



ตอนแรกก็ทนได้ เพราะคิดเสมอว่ารีบ จบๆไป จะได้ไม่ต้องเป็นภาระที่บ้าน

แต่ก็รับไม่ไหว แย่เกินไป ไม่ตรงกับสิ่งที่เราชอบ ไม่ประทับใจ

จนต้องลาออก และหาที่เรียนใหม่

ว่าจะกลับ ไทยเหมือนกัน แต่คิดแล้วว่าถ้ากลับก็เหมือนยอมแพ้ สู้หาที่ใหม่ที่นี้ดีกว่า เอาเป็นที่ๆ เราได้ ดูสถานที่ ได้ถาม ใจตัวเอง ได้คิด ให้ดี ว่าเราชอบที่นี้หรือเปล่า
เพื่อเป็นการ ป้องกันการโดนแบบคราวที่แล้ว

ซึ่ง นี้แหละคือบทเรียนที่ได้จากการที่ได้ไปอยู่คอมบาโต......





ปล. เรื่องที่เล่าไปนี้ ได้ตัดเหตุการณ์ไปบางส่วนเพราะ ถ้าเล่าไปแล้ว คนเขียนจะมันส์เกิน

จนต้องใ้ช้ภาษาหยาบคายยิ่งกว่าที่กล่าวๆ มานี้


ปล.2 ปัจจุบันผู้เขียนได้ย้ายมาอยู่บังกะลอแล้ว ซึ่งเหมือนเป็นดั่งสวรรค์สำหรับผู้ที่เคยได้อยู่นรกคอมบาโต
(ซึ่งมันก็ไม่ได้สวรรค์อะไรหรอก เพราะถ้าเทียบกับประเทศไทยแล้ว ประเทศไทยก็เหมือนสวรรค์ชั้น 20 ถ้าเทียบกับที่นี่)

โอ้วว ขอเจิมเป็นคนแรกก่อน

พออ่านเสร็จ

โห ทนอยู่ได้ สุดยอดมากเลย เก่งมากๆ

แล้วไปจัดการทำอะไร กับนายหน้าได้หรือป่าวค่ะพี่ แบบให้ทางที่บ้านทำให้ งี้มันโครตะระหลอกหลวงกันเลยนิหว่า

บรรยายซ่ะเห็นภาพตามได้เป็นฉากๆเลย

ถ้าเป็นเราเจองี้น้ำตาไหลแหงๆ ชีวิตมันสุดๆ...

เจอเข้าจริงคงขำไม่ออก = =


สู้ๆต่อไป!!!

อ่านจบแว้ว ^^ (โดนตัดหน้าแฮะ ชิชิ)
ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ที่เอามาเล่าสู่กันฟังและคำเตือนด้วยค่ะ เป็นประโยชน์แก่ผู้ไม่รู้จริงๆ

บ้านเมืองนี่อะไรจะขนาดนั้น เขียนซะนึกภาพออกเลย
หวั่นใจเหมือนกันนะนี่ ถ้าเราเจอแบบนี้ทำไงหนอ (ยิ่งเอ๋อๆอยู่ด้วย)

มีภาคต่อมั้ย (ตอนที่เปลี่ยนที่เรียนแล้วอ่าค่ะ)

หมายเหตุ : กำลังหาที่เรียนต่อ อยากศึกษาข้อมูลดู เด๋วเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้หม่ามี้ฟัง เหนยุให้มาต่อที่อินเดีย

ถ้าเกิดอยากปรึกษาข้อมูลเกี่ยวกับประเทศอินเดีย
สามารถถามได้ทุกเวลาน่อ
(ถ้าอยู่นะ อิอิ)

ส่วน ภาค บังกะลอ คิดว่าจะอนาคตคงเขียน
ยังหาเรื่อง เปิ่นๆ เฉิ่มๆ หรือ หนักหนาเท่าคอมบาโตไม่ได้เลย

ว่าง่ายๆก็คิดมุกไม่ออก = =

นายหน้าคนนี้ปัจจุบัน ยังคงพาเด็กมาอินเดียอยู่
แต่ feedback ต่ำมาก เนื่องจากคนที่มากับเขาทุกคน
มักจะไม่พอใจกับสิ่งที่ได้โฆษณาไว้เลย(เราก็ 1 ในนั้น)

อย่างที่ว่า ถ้าจะมาจริงก็ควรมาดูสถานที่จริงก่อน
ก่อนการตัดสินใจก่อน
เพราะเรื่องการเรียนต่างประเทศไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
เราต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วย

อะเหย ชีวิตในอินเดียอันแสนลำเค็ญ วาชิชิช่างเป็นผู้ที่มีความอดทนสูงซะยิ่งกว่าตึกใบหยกอีกนะขอรับ

อินเดียเค้าบ้านป่าเมืองเถื่อนขนาดนั้นเลยกระผมก็เพิ่งรู้ แต่ก็ไม่มีที่ไหนสุขเท่าบ้านเกิดเมืองนอนเรา ประเทศไทยอีกแล้วล่ะขอรับ

(กลับมาไทยไวๆนะฮะ^^)

วาชิซัง!! รอดมาได้นะครับเนี่ย แน่มากๆที่ตัดสินใจเปลี่ยนที่และยังอยู่อินเดียแบบนั้นได้ ซูฮกครับ
พี่ท่านใช้ชีวิตได้น่าสนใจมากๆ

กลับมาไทยไวๆนะคร้าบบบบบ

*คารวะ* วาชิซัง ท่านอยู่ได้เยี่ยงไร โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิด!!!
อ่านแล้วพอจะจินตนาการออก.....หดหู่แทนเลยเเฮะฮะ...นี่สินะที่เขาเรียกว่าอย่าไปหลงเชื่อโฆษณาให้มันมากนัก*โดนกระทืบ*

กลับมาเต๊อะ~ กลับมาบ้านเฮา~

(ปล.เพิ่งเข้าฮิ5 ของวาชิซังไปดูหน้า....ดูออกว่าเป็นผู้ชายนะคร้าบ!! [s]แต่แต่งหญิงเหมือนซึระโกะก็คงจะขึ้นนะ!!)[/s]

แปลกๆเนอะวัฒนธรรมเนี่ย(โดยเฉพาะแฟชั่น)

อยู่ได้ยังไงครับคุณวาชิ เก่งมากๆ

กลับมาบ้านเฮาเถอะครับ สุขใจกว่า~

^^สุดยอดอ่ะ ปรับตัวเข้ากับประเทศได้ดีจริงๆ
ถ้าเป็นเรานะคงหนีกลับประเทศแล้วล่ะมั้ง 5555+

อ่านจบแล้วครับ ก็คิดซะว่าเป็นประสบการณ์ครั้งนึงในชีวิตลูกผู้ชาย! หลายๆคนไม่มีโอกาสอย่างนั้น อย่างน้อยก็ผมคนนึงหละ ถ้าผ่านมันมาได้ ก็จะมีเรื่องกลับมาเล่าให้ลูกๆหลานๆฟังในอนาคตได้นะคร้าบ

เป็นผมฟ้องร้องไปแล้ว-*-หลอกลวงกันชัดๆ-*-

โห... ของพี่วาชินี่ ทรหดมาก เหอะๆ
อยากไปเรียน ตปท.เหมือนกัน แต่ไม่รู้จะอยู่ได้มั้ย
คงจะคิดถึงบ้าน เหอะๆ

รีบๆกลับมานะค้าบ รุ่นพี่

อนาถได้โลห์เชี่ยวนะครับวาชิซัง ยังทนอยู่ได้นี่ก็สุดยอดเลยนะเนี่ย...

เปนกำลังใจให้กลับไทยเร็วๆนะครับ

วาชิซังนี่สุดหูรูดจริงๆ
เมพขริงๆ
เป็นเรานี่โวยตั้งแต่เห็นสถานที่แล้วท่าน!!
แต่ที่มันพูดก็ถูกนะ... "ธรรมชาติ มีต้มไม้แซมเมือง "
มะพร้าวไงล่ะ!! ต้นไม้แซมเมือง -*-
(ถุยย~~ไอ้หอยกาบ)
ท่านวาชิเล่าได้เจ๋งป้าดบาดติโซบมากมาย!
สู้มาได้ขนาดนี้แล้วยังไงวันที่21เจอกันนะจ๊ะ!

อา~~~

เพื่อนโรงเรียนเก่าผมก็มีไปเรียนที่อินเดีย 2 คน

แต่ว่าโรงเรียนมันดีคับ โรงเรียนนาๆชาติ

ชื่อ หิมาลี่ บอร์ดดิ้ง สคูล

อยู่แถวตีนเขาหิมะลัย อากาศหนาวมากๆๆๆๆๆๆ

มันก๊ะไม่เหนบ่นอาไร สงสัยมันเลือกที่ดีมั้ง 55555555555